Op 14 mei 1948 pikten David Ben Goerion en zijn companen een stuk land in, noemden het Israel en begonnen met het uit het land gooien van Palestijnen. De ellende die zich in de afgelopen zestig jaar heeft afgespeeld, kent geen grenzen. Bij de viering van dit Israëlische feestje zijn de groten der aarde uiteraard aanwezig, waaronder natuurlijk de Amerikaanse president George Bush. Natuurlijk zijn uitsluitend die landen door de Israëlische regering uitgenodigd die geen vervelende vragen stellen of nare opmerkingen maken.
Vervelende vragen zijn er natuurlijk genoeg na zestig jaar terreur van orthodoxe Joden die op basis van een overlevering een volkomen mallotig bestaan leiden en daar de hele wereld mee opzadelen of, nog erger, terroriseren. De staat Israël doet waar hij zin in heeft. De ontvoering van Adolf Eichmann en de volstrekt illegale actie van het Israëlische leger in het Oegandeze Entebbe werden klakkeloos door de wereld geslikt. De ontelbare vergeldingsaanvallen van Israël op vijandelijke doelen waar dan ook, werden altijd goedgekeurd door de staatshoofden van de westelijke wereld.
In een tijd waar iedereen het heeft over de Islam, zwijgt iedereen gemakshalve over de terreur van de ortodoxe Joden, waarbij onvoorstelbaar veel mensen in de afgelopen zestig jaar zijn vermoord. Alles gebeurt uiteraard in de naam van God. En natuurlijk is de God van de Joden de enige èchte God. En aan religie mag je niet komen, dus pikt iedereen wat Israël vindt, doet en niet doet. Met de Thora als allesverklarend Heilig Schrift. Thora, met de T van terreur en van Terrorisme. Het gevaar van de Islam is weliswaar vele malen groter dan dat van Israël, maar de laffe westerse wereld weigert structureel om de handel en wandel van Israël te veroordelen.